Σχετικά

Είμαι ο Δήμος Μερτζανίδης, ηγέτης ψηφιακής τεχνολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο, με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Ηγούμαι κατανεμημένων ομάδων μηχανικών σε Ελλάδα, Ινδία και Μεξικό, φτιάχνοντας τις ψηφιακές πλατφόρμες ζημιών ενός μεγάλου ασφαλιστικού ομίλου: τα συστήματα που εμφανίζονται στη χειρότερη μέρα κάποιου και πρέπει να δουλέψουν. Ο ρόλος με κρατά και σε συνεχή ταξίδια, δίπλα σε συναδέλφους και συνεργάτες, από τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο μέχρι το Μεξικό και το Χαϊντεραμπάντ.

Έφτασα εδώ από έναν ασυνήθιστο δρόμο. Το πρώτο μου πτυχίο ήταν στις μεταλλικές κατασκευές και τη μηχανική συγκόλλησης, και ο πρώτος μου χώρος δουλειάς ήταν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Εκεί έμαθα να παίρνω ένα σχέδιο από το χαρτί και να το κάνω ατσάλι: να διαβάζω τα κατασκευαστικά σχέδια, να προγραμματίζω την κατασκευή και να στήνω δομές από το μηδέν για το λιμάνι και τα πλοία που εξυπηρετούσε. Ήταν το πρώτο μου μάθημα για το τι πραγματικά σημαίνει μηχανική, να μετατρέπεις ένα σχέδιο σε κάτι που αντέχει.

Μεγάλωσα μέσα στη φιλοξενία, σε μια οικογένεια που δούλευε στην εστίαση, κι έμαθα την τέχνη από μέσα. Ακολούθησαν δεκαπέντε χρόνια με δικές μου επιχειρήσεις: ένα εστιατόριο στην καρδιά της πόλης, μαγαζιά ταχυφαγείου, ακόμα και μια καλοκαιρινή καντίνα στην παραλία. Τα έτρεχα όλα, από την κουζίνα και τη σάλα μέχρι τους προμηθευτές, τις άδειες και τα λογιστικά, και κάποια από τα μαγαζιά τα σχεδίασα ο ίδιος, μέχρι και τα χρώματα, τους καταλόγους και τα ονόματα.

Οι υπολογιστές με ενθουσίαζαν από παιδί, έτσι παράλληλα με τις επιχειρήσεις πήρα πτυχίο Πληροφορικής από το University of Sheffield. Μετά τη σχολή ανέλαβα ανεξάρτητα έργα λογισμικού, και έπειτα πέρασα για τα καλά στον κλάδο. Από τότε έχω δουλέψει σε ολόκληρο τον κύκλο ανάπτυξης λογισμικού, σε παγκόσμιους και ρυθμιζόμενους επιχειρηματικούς τομείς.

Στη διάρκεια της πανδημίας του Covid ηγήθηκα της μηχανικής ψηφιακών λύσεων στο Κέντρο Ψηφιακής Καινοτομίας της Pfizer, φτιάχνοντας προϊόντα για ανθρώπους που περνούσαν σοβαρή αρρώστια την πιο δύσκολη στιγμή: εφαρμογές που τους θύμιζαν να πάρουν τα φάρμακά τους, κατέγραφαν τις παρενέργειες και τους κρατούσαν συνδεδεμένους με τις ομάδες φροντίδας τους όσο ο κόσμος ήταν σε καραντίνα. Εκείνα τα χρόνια όλοι μιλούσαν για την Pfizer, κι ένιωθα περήφανος κάθε φορά που έλεγα πού δουλεύω. Όμως το πιο ήσυχο κομμάτι, αυτό που φτιάχτηκε για εκείνους τους ασθενείς, είναι που με κάνει πιο περήφανο.

Όλα όσα κάνω πηγαίνουν πίσω στη φιλοξενία. Εκείνα τα χρόνια με έμαθαν ότι ο πελάτης είναι ένας άνθρωπος που στέκεται ακριβώς μπροστά σου, και η δουλειά σου είναι να τον φροντίσεις. Κράτησα αυτό το ένστικτο από τα πιάτα στις εφαρμογές για ασθενείς και στη διαχείριση ασφαλιστικών ζημιών, κι έτσι προσπαθώ να ηγούμαι και των ομάδων μου.

Αυτόν τον καιρό η τεχνητή νοημοσύνη βρίσκεται στο κέντρο όλων όσων κάνω. Στη δουλειά αυτό σημαίνει να φέρνω την τεχνητή νοημοσύνη με πράκτορες στις εταιρικές πλατφόρμες με την πειθαρχία που τους αξίζει: ελεγχόμενη υιοθέτηση, ανθεκτικότητα στην παραγωγή και εκπαιδευμένα μοντέλα που ήδη παίρνουν πραγματικές αποφάσεις από άκρη σε άκρη. Πέρα από τη δουλειά, μένω με τα χέρια μέσα σε όλη τη στοίβα, από συστήματα πολλαπλών πρακτόρων και μηχανική πλαισίου μέχρι RAG, τοπικά μοντέλα και αξιολόγηση. Τον περισσότερο από αυτόν τον χρόνο τον περνώ με το Claude Code: με αυτό φτιάχνω αυτόν τον ιστότοπο, τα δικά μου εργαλεία και τα πειράματα για τα οποία τελικά γράφω εδώ. Δεν πιστεύω ότι μπορείς να ηγηθείς αυτής της αλλαγής από απόσταση, γι’ αυτό χτίζω με αυτά τα εργαλεία ο ίδιος.